Travelwire






Dag 1: Ushuaia

Donderdag 9 maart 2006

Dit verslag begint op een rare manier. Ik heb namelijk de kans aangegrepen om een reisje door ArgentiniŽ en Chili te maken. Ik ben dus eigenlijk vandaag al op dag 15 aangekomen. Nu ga ik echter opnieuw starten, omdat ik beide onderdelen gescheiden wil houden: zie op het weblog "ArgentiniŽ en Chili 2006" om het verslag van de voorgeschiedenis te lezen.

Ik ben maandag in Ushuaia aangekomen. Daar heb ik enkele dingen kunnen doen, vandaag heb ik een luie dag gehouden om nog het een en ander te regelen. Om 17.15 uur spoed ik mij terug naar het hotel, mijn wasgoed krijg ik netjes terug. Mooi, dan kan ik nu aan boord gaan. Ik hoef alleen maar de heuvel af te lopen. De douane passeer ik, zonder dat er naar een paspoort gevraagd wordt. Ik moet met mijn spullen door een scanner. Het detectiepoortje piept, maar dat maakt helemaal niks uit, ik kan gewoon doorlopen.
En zo kom ik dan bij mijn schip. Geweldig! Ik wordt opgevangen door een bemanningslid, gelukkig voor hem niet letterlijk. De loopplank is kort en stevig. Maar het is wel fijn als er meteen iemand is die je verder helpt. Hij brengt mij bij mijn kooi, een dwarsscheepse bovenkooi. Wat dat dwarsscheeps voor consequenties heeft, weet ik nu nog niet. Het schip zal wel zijwaarts overhellen. Ik wacht het maar af. Intussen vraagt mijn begeleider zich af of dit wel de goede kooi is. Hij gaat een meetrol halen. Ik probeer het intussen gewoon uit. Het klopt aardig. Dat blijkt ook met de centimeter erbij: de kooi is echt 2.10 meter. Nou, die twee centimeter kan ik nog wel opvangen. Ik kom echter met moeite weer uit de kooi, je moet je al liggend zijwaarts laten vallen en in de val een draai maken. Wat zal dat worden als het schip op zee is?
Er is een vrij ruim toilet, maar de toiletpot staat wel erg tegen de zijkant geplaatst, daar kan je zo nooit lekker op zitten. Er is ook een wastafel en een douche. Hoe schoon zal het blijven? Allemaal vragen die zich aandienen.

Op het dek wordt intussen koffie geschonken. Er heerst een opgetogen stemming, contact heb je zo, iedereen staat nog open voor elkaar. Het zullen allemaal mensen zijn die iets hebben met zeilen of met poolreizen of met de natuur. Ook daarbij geldt: ik ben benieuwd hoe zich dit zal gaan ontwikkelen.
Er zitten momenteel nog twee mensen vast in Buenos Aires, een conflict is uitgelopen op een staking op de luchthavens. Deze mensen zijn er mooi de dupe van, want ons schip wacht maar ene dag. Dat betekent dus dat wij morgen nog in Ushuaia zullen zijn. Ik vind het niet zo heel erg. Zaterdagmorgen zeilen we om 5.00 uur uit.
Intussen wordt er een kom snert geserveerd en er zijn broodjes. Sneetjes stokbrood met kruidenboter of nog weer ander spul. Ik houd het echter niet voor voldoende, dus ik zal straks nog in de stad wat gaan eten. In de bar haal ik een blikje Cola. Dit wordt wel genoteerd. Koffie en thee zijn gratis. Tja, ergens wel logisch...
Bemanningslid Tjalling vraagt mij de gegevens te controleren en wil mijn paspoort hebben. Hij geeft mij interessante tips voor morgen: een wandeling langs het Beaglekanaal. Aan het einde van de stad is een zandweg. Aan het einde van de zandweg is een pad. Dat hobbelt wat op en neer aan het begin, daarna wordt het al gauw vlak. Als ik er met een taxi heenga, kan ik met de chauffeur een tijd afspreken om mij weer op te halen.
Ik praat nog even met een Tristan-freak, waarna ik in de stad ga eten. Het wordt een Argentijnse Chinees, nog steeds met veel vlees. Het is een 'tenedor libre', een lopend buffet waarbij je kan halen wat je wil. Ik neem van alles wat. Zelfs een mossel, hoewel ik dat een beetje eng vind. Kan je daar niet gemakkelijk een vergiftiging van oplopen? Een bokbiertje er bij, fruit toe, voor 26 pesos.
Na het eten ga ik aan boord mijn spullen opruimen, wat met moeite lukt. Maar er is nog ruimte over in andere kastjes, die wil ik echter niet direct in gebruik nemen. Later blijkt vanzelf wel wat overblijft en dan zal ik alles wel weer moeten reorganiseren. Ik wissel ook van kooi met Jeff, die onder mij zou slapen. Nu kan ik ook normaal uit mijn kooi komen. Jeff is een stuk kleiner en kan eerst op de rand van de kooi gaan zitten voor hij er uit springt. Er zit nog een Hollander in de hut, Jaap. En een Amerikaans echtpaar, David en Gail. Er zijn zes kooien, dus is er eentje over. Ook handig om daar tassen in op te bergen.

Ik heb nog een heel vervelende mededeling gekregen: er is geen internet, omdat er een storing is. Ze kunnen zelf wel contact onderhouden met Nederland, dus is er eigenlijk geen probleem. Alleen kan ik dit weblog pas aanvullen in mei, terwijl ik er juist op zee alle tijd voor gehad zou hebben. Nou ja, misschien krijgen ze de boel weer aan, en anders hebben jullie maar geduld. Over en sluiten!