Travelwire






Dag 4: Drake Passage I

Zondag 12 maart 2006

Als ik om 0.00 uur buiten kom, ben ik al misselijk. We zijn uit de beschutting van het land gekomen en het is een kokende pot. Het schip schudt en stampt en rolt aan alle zijden. De gaffel is gebroken toen ze hem wilden zetten en de wind in ene keer compleet draaide. Er was geen houden aan. De gaffel brak finaal af en het zeil slierde door de scherpe stomp die overbleef, wat een fikse scheur opleverde. De boel is juist opgeruimd als ik aan dek kom: de gaffel gaat naar het voorschip en het zeil komt in de bibliotheek. Er valt wel wat te repareren! Ik heb helaas mijn bergschoenen aangetrokken in plaats van mijn laarzen. Gelukkig heb ik wel mijn overlevingspak aan, dat scheelt heel veel. Als snel hang ik over de reling: de koffie gaat naar de haaien. Er zijn er gelukkig wel meer die het zwaar hebben, van de Witte Wacht, maar ook van de bemanning. Gedeelde smart is halve smart, zullen we maar denken. Het is een vreselijke nacht. En dan te bedenken dat dit nog maar net windkracht 8 is. Met stevige vlagen tijdens buien, dat wel. Ik ben heel blij als ik om 4.00 uur naar bed mag. Na nogmaals over de reling gehangen te hebben, trouwens. Ik had in het dekhuis twee crackers gegeten en een kopje thee gedronken - fout dus. Om 12.00 uur heeft onze ploeg de volgende wacht. Oef! Ik voel me nog steeds wat brak, maar beter dan vannacht. Er vliegen wat reusachtige albatrossen rond, vogels met de allergrootste spanwijdte (3 tot 3 meter!). Maar ook de hele kleine Wilsons Stormvogeltjes, die er grofweg gezegd uitzien als Huiszwaluwtjes, kunnen het prima uithouden op de oceanen. Ze brengen er hun hele leven op door! Mij niet gezien. Hoewel ik de hele tijd zonder braken op de been blijf, voel ik me tot niks in staat. Zelfs de preek schiet er bij in. Wegens zeeziekte verhinderd om naar de kerk te gaan... Vanavond hebben we van 20.00 tot 24.00 uur weer wacht, maar die zal ik niet meemaken. Gelukkig heb ik vandaag niet overgegeven, maar veel heeft het niet gescheeld. Ik heb geleefd op twee bakjes thee, vijf crackers en een Landoogst. In de kooi voel ik me nog het minst ongelukkig, tot helpen ben ik onbekwaam, dus ik kan alleen maar in de weg lopen. De conclusie is duidelijk: ik blijf lekker te kooi!