Travelwire






Dag 9b: Almirante Brown

Vrijdag 17 maart (tweede deel)

Ik ga ontbijten en na het ontbijt kan ik de was inleveren: Rensje start de laundry-service voor de even hutnummers. Aha! Dat is ondertussen wel weer nodig. Inleveren dat spul. Als ik vervolgens weer aan dek kom, is het weer veranderd: het regent, de zee is ruw en alles is grauw. Gauw het dekhuis in - tijd om het verslag bij te werken.

Tegen de middag bereiken we de Argentijnse poolbasis “Almirante Brown”. Ooit was er op deze basis een groep mannen, die na hier een jaar gezeten te hebben afgelost zou worden. Er was echter een 'klein' probleem: er was geen vervangende arts gevonden. Terwijl de rest van zijn groep wel naar huis mocht, moest de dokter dus nog maar een jaartje langer blijven. De man heeft daarop zijn ziekenboeg in brand gestoken en meende dat zijn verblijf op de basis nu toch geen nut meer had. Helaas voor hem, ze zijn gewoon weggevaren...

We gaan aan land. Een deel van de bemanning beklimt een hoge top naast de basis, een glibberig traject. Ik blijf liever beneden, waar genoeg voor mij te doen is. Er zitten ook hier nog wat ruiende Ezelspinguïns, vergezeld van enkele poolkippen. Eén pinguïn komt nieuwsgierig op mij toelopen, een vogel met een eigenwijs rui-kuifje. Prachtig! Na de pinguïns volgt een vaartochtje langs een verlaten aalscholverkolonie en enkele gletsjers. Uiteraard moeten we een beetje uit de buurt van deze enorme ijsmassa's blijven, ze kunnen zomaar instorten en dan moet je er niet onder varen!

Het regent intussen goed door. Als we teruggaan naar de Europa, seint Tjalling dat er drie Crabeater Seals gesignaleerd zijn. Dat levert leuke foto's op, want we kunnen er dichtbij komen zonder ze te verstoren.

Rond etenstijd komen we zo'n twintig Bultruggen tegen. Eentje zwemt onder de boeg door, te dichtbij om te fotograferen! Het is nog maar een baby-Bultruggetje, maar die zijn toch al snel meer dan 5 meter lang. Het beestje komt terug om z'n neusje te krabben aan de boeg. Op een gegeven moment sta ik gewoon in de spray van z'n adem! Dat is trouwens ook een machtig geluid. Vandaag krijgen we een wijntje aangeboden van drie Ierse passagiers, ter gelegenheid van Saint Patricks Day. En na de uitleg door één van hen over de betekenis van deze dag, zingt Gail een Iers lied. Ze doet dat werkelijk héél mooi - iedereen is onder de indruk van haar prachtige stem. Ze blijkt op een conservatorium gestudeerd te hebben. Etenstijd: pasta met andijvie, Irish coffee als toetje - hmmm! Na het eten bekijk ik met enkele medepassagiers nog wat foto's, het dagboek moet ook nodig weer aangevuld worden en daarna duik ik de kooi in.