Travelwire






Dag 16/17: Naar South Georgia II

Vrijdag 24 maart

Het is nog steeds mistig. Ik heb ochtendwacht - ijzig water, vermengd met hagel, klettert in het gezicht, het zicht is nihil. De koers moet steeds bijgesteld worden, is bovendien in zuidoostelijke richting. Op deze manier komen we bij de zuidelijke Orkaden terecht... We hopen dat-ie draait, zodat we naar het noorden kunnen varen.

Eerlijkheidshalve: een andere ijsberg, bij beter weer.

Een grote ijsberg passeert ver ten zuiden van ons. 's Middags zien we een Dwergvinvis, of wellicht zijn het er zelfs twee. Voor wat de vogels betreft is het vrij droevig, vanwege het weer. De koers kan tijdens onze middagwacht (van 16.00 tot 20.00 uur) inderdaad naar Noord worden verlegd. Direct steekt dan ook de zeeziekte weer de kop op. Vannacht hebben we van 4.00 tot 8.00 uur weer wacht, dus zorg ik er voor dat ik vroeg op één oor lig.

Zaterdag 25 maart

Om 4.00 uur kom ik in het dekhuis. Ik heb lekker geslapen. Van 5.00 tot 5.30 heb ik 'ijswacht'. Jeen staat met een lantaarn links, samen met Rob. Ik sta rechts. Striemende regen, ijswater weer. En inderdaan ijsschotsen voor ons. Rechts een stevige kluit, links een enorme ijsberg. Het is nauwelijks te zien, want het is nog donker. Toch komt er een lichte glans vanaf. Om 5.45 uur ga ik weer naar bed, want mijn volgende wacht, 'wheel duty', is pas om 7.30 uur en er zijn genoeg mensen op de been om te helpen met de zeilen. Het weer is tijdens de wacht achter het stuurwiel iets verbeterd. Lichte regen. Het verandert echter snel, als de 'blauwe wacht' aan de beurt is. De wind zwelt aan tot kracht 8, met vlagen tot 9 (schat ik). De autopilot gaat aan, de zeilen worden ingenomen. Patricia staat tot boven haar navel in het zeewater - plotseling. De luiken (spuigaten) slaan dicht, met de touwen er tussen. Jac komt met een enorme voorhamer. “Sorry voor je verf, kapitein Rob!” Bengs, luik één open. Het tweede wil echter niet meewerken en moet met een koevoet opengesloopt worden. Jac, die in z'n gewone kloffie naar buiten was gegaan omdat hij per ongeluk in de buurt was toen er helpers gevraagd werden, loopt door een zeetje en is van top tot teen drijfnat. En zo zijn er meer... De hele dag blijft het zulk weer, al gauw mogen we niet meer naar buiten. Ik voel me uiteraard weer eens niet lekker en lig weer grotendeels ziek in de kooi. Toch had die zeeziekte erger kunnen zijn. Ik pleeg later in de middag een belletje naar huis. Ma neemt de telefoon op. Ja, ik heb iets heel moois gemist: de thuiskomst van Hans en Ineke met Rutuja en Renuka! Gelukkig is alles goedgegaan en ook verder is er geen nieuws. Mooi zo. We eten vanavond rijst met curry. Aangezien de eetzaal vol zit, zoek ik met mijn bordje de 'pokercorner' op, bij mijn hut. Het bord weet ik veilig op de tafel te zetten, als een zware roller mijn achteruit doet glijden. Eén hand aan het bord, de andere aan de achterrand van de tafel. Het mag niet baten: ik glijd naar achteren, het bord schuift half over de tafelrand en de inhoud er van wordt zijwaarts tegen de muur gekwakt. Gelanceerd, kan ik beter zeggen! Terwijl ik met de servet de currysaus uit m'n sandalen smeer - mijn voeten zijn naar achteren gegleden, dus de sokken gaan vrijuit - komt Jeen al aan met een veger. Hij moet verschrikkelijk lachen, gaat eerst zijn fototoestel halen om alles vast te leggen. Intussen haal ik een dweil en als de foto's genomen zijn, ga ik de muur en zitbank afnemen. Jeen zit - nog steeds lachend - op de grond om daar de grootste troep op te vegen. “Nou ja, 't geeft niet joh, volgende week gaan we bij South Georgia toch weer alles een goede beurt geven.” Fijn dat de bemanning het zo opvat en altijd blijven lachen. Ook als er even later weer een flinke stroom water uit de lichtkap komt kletteren - de ventilatiekanalen zijn niet helemaal zoals het hoort. Nu staat de gang weer blank, en dat is vandaag niet de eerste keer. Alle dweilen, hand- en theedoeken zijn nu zo ongeveer in gebruik. Het geeft allemaal niks, ze gaan gewoon door. Om 21.45 uur ga ik slapen. Vannacht is er geen wacht: er is teveel ijs in de omgeving, zodat de bemanning het niet wil wagen om verder te varen. We blijven dus gewoon een beetje ronddobberen.

De pokercorner in beter tijden.