Travelwire





Stadhuis van Praia.

Dag 3: Praia da Vitoria - Angra do Heroïsmo - Ponta Delgada

Maandag 18 oktober

Ik heb vandaag nog het één en ander te regelen. Belletje naar huis, vlucht naar São Miguel. En ik wil graag een rondrit maken over het eiland. Eens kijken of dat allemaal gaat lukken.
Om kwart over acht loop ik, na het ontbijt, het hotel uit. Eerst maar weer naar de haven. Het marineschip is weg, de eend zie ik echter toch ook niet meer. Wellicht zit-ie achter de meerpalen, buiten mijn gezichtsveld. Jammer. Ik loop langs het postkantoor, een belletje maakt het thuisfront ook weer blij. Ik wil graag naar de Tourist Information, maar kom een supermarkt tegen – dat moet ook nog. Ik koop drie bolletjes brood à € 0,08, een mesje en een blikje vis. Met een potje drinkyoghurt er bij ben ik weer klaar voor vanmiddag.

Tegenover het hotel staat een Império, ter ere van de Heilige Geest.

Wat nu? O ja, de Tourist Information! Maar nu kom ik langs een bushalte met een wachtende vrouw. Ik vraag haar hoe laat de bus naar Angra gaat: om 10.00 uur. Wel, dat is goed, dan heb ik nog drie kwartier. Het kleine informatiepunt voor toeristen is dicht, dus ik ga mijn rugzak ophalen. Ik loop langs de brandweerkazerne en zie tegenover de school een andere bushalte.

Daar ga ik straks wachten. En zo zit ik dan niet veel later ruimschoots op tijd tegenover de school te schrijven. Er is hier een sportveldje met wat voetballende gymlessers, dus ik hoef me niet te vervelen.
De bus zit erg krap, zeker met die enorme rugzak van mij. Enfin, in Angra zie ik wel verder. Intussen volgt de bus de kustroute, en overal is bebouwing. Dat schijnt in het binnenland veel minder te zijn. ’t Is hier ook allemaal platteland, dat wel, maar nergens rijd je zonder een huisje te zien. Mooie bloemen bloeien langs de weg, de zwarte muren waar we tussendoor rijden, glimmen van de regen. Want het is intussen behoorlijk gaan plenzen. In Angra stap ik uit, zo in de stromende regen. Wat een hoosbui! Gelukkig is er een restaurant-snackbar, waar ik kan schuilen. Eerst maar eens wat drinken. Na mijn regenjas tevoorschijn gehaald te hebben, ga ik op zoek naar de Tourist Information, die gelukkig niet ver weg is. Ik kom per ongeluk bij de buren terecht, maar daar moet ik ook zijn om een vlucht te regelen. Dat blijkt te lukken: vanavond vlieg ik om 18.00 uur naar São Miguel. Dus moet de ticket op ditzelfde kantoortje worden opgehaald om uiterlijk 16.15 uur. Dan krijg ik m’n ticket en staat er een taxi, die mij naar het vliegveld bij Lajes brengt. De kosten van de vlucht bedragen € 171,96. Mijn rugzak kan ik zolang hier laten staan, dat is in ieder geval erg fijn. Alleen lijkt het mij niets om met zulk weer door Angra te lopen.

In de Misericórdia Kerk schuil ik weg. Voor even. Als enige bezoeker. Er zit een nog vrij jonge man aandachtig over een boek gebogen, aan een tafeltje. Zou het de koster zijn, die z’n tijd vult met het lezen van filosofische werken? Of zouden het Agatha Christie’s zijn? Of theologische geschriften? In elk geval kan ik hem ongestoord op de foto zetten, hij kijkt niet op of om. Het is een gebouw uit de achttiende eeuw. Op deze plek stond ooit het eerste ziekenhuis van de Azoren, gebouwd in 1492. In 1980 heeft de grote aardbeving de hele zaak in puin gegooid, maar de boel is zorgvuldig gerestaureerd.
Ik loop weer terug naar Praça Velha, het centrale stadsplein, waar ik het stadhuis in loop – maar dat is niet zo’n geweldige keuze, hoewel ook dit weer een mooi gebouw is. Even later zit ik dan ook bij het Angra Garden Hotel op de stoep. Het is keurig overdekt en aan de zijkant is een reisbureautje, dat gesloten is. De brede stoep daarvoor nodigt uit om lekker met het ruggetje tegen de muur geleund een hapje te eten. Ik hoef niet zuinig te doen, het hele blikje moet leeg. Dat lukt. Prima, wat nu?

De kathedraal van Angra in. In tegenstelling tot de Misericórdia wordt van deze kerk druk en ernstig gebruik gemaakt. Ik neem er wat foto’s, natuurlijk zonder flitser en zonder de mensen te storen. Ik ga even rustig zitten om de sfeer in mij op te nemen, zoek dan de bibliotheek op. Dat is gehuisvest in het Bettencourt Paleis. Alweer een statig gebouw met een groots verleden. Hoe kan het ook anders, hier in Angra do Heroïsmo. Het mooiste is nog, dat je hier gratis kunt internetten. En met een snelle verbinding ook! Da’s luxe. Ik breng er geruime tijd door.

Dan stopt het zo’n beetje met regenen, sein om de stad weer in te gaan. Een frisdrankje en een koekje laten zich prima verorberen en ik moet nog even wat geld pinnen voor de vliegticket. Bovendien wil ik naar twee kennissen een kaartje sturen en die zullen dus ook moeten worden aangeschaft. Na dit alles ga ik mijn ticket halen. De bus zal mij naar Praia da Vitoria terugbrengen, en niet zo’n dure taxi. Dat betekent ook dat ik mijn kaarten nu nog wel even kan schrijven, in het reisbureau van Top Atlantico. Een half uurtje heb ik er de tijd voor, dat moet kunnen.

De bus vertrekt om 16.30 uur. Een mooie rit volgt, bij Cabo da Praia zie ik twee Strandpleviertjes op een akker zitten. In de stad stap ik over op de bus naar Lajes. De sufferd van een buschauffeur waarschuwt niet, hoewel hij weet dat ik er op het vliegveld uit moet. Dat wordt lopen, en ik zit al krap in m’n tijd. Helaas kan ik nu de kaarten niet meer posten. Binnen vijf minuten moet ik boarden. Bij gate 2 zit niemand meer. Dan blijkt dat er nog helemaal niemand gezeten heeft en dat nog niemand heeft kunnen boarden! Die Miep daar beneden met haar vijf minuten! Tjonge, dan had ik de kaarten dus nog wel even op het postkantoortje af kunnen leveren… Een poosje later, kort voor 18.00 uur, komt het bericht dat we twintig minuten vertraging hebben. Ik kan rustig naar het toilet en ga dan mijn verslag maar eens bijwerken.

Er staat een rek klaar met paraplu's van Air Açores. Ze hebben hier wel vaker een buitje...
Tijdens de vlucht krijgen we geen eten; de ticket levert je alleen een kale vlucht op. En je hoeft ook niet van tevoren op het vliegveld te zijn, niet zo lang tevoren in ieder geval. Ze moeten natuurlijk wel je rugzak op tijd bij de bagage kunnen krijgen, maar verder is het een soort treinreis, alleen dan met het vliegtuig. Het gaat allemaal heel simpel. Als je geland bent, kun je zonder enige controle de stad in.
De Tourist Information is open, maar er zit niemand en er komt niemand. Dan niet. Ik post mijn kaarten alsnog en neem daarna een taxi, € 7,- ten spijt, naar Poussada do Juventude aan de Rua San Francisco Xavier in Ponta Delgada. Ofwel, de jeugdherberg. Het gebouw blijkt echter net zo statig als de naam! Wow, dat ziet er wel héél mooi uit, en zeker voor een jeugdherberg! De dame aan de balie wil me graag een ‘double’ aansmeren, omdat ik in de ‘shared rooms’ geen beenruimte genoeg heb. Aangezien ook de prijs double is, prefereer ik een stapelbed. Wel, dan moet ik het zelf maar weten. Drie nachten voor € 30,-, inclusief ontbijt. Mooie prijs. En als je het matras vervolgens op de grond gooit, heb je beenruimte genoeg. Ik heb geen last van andere gasten, die zijn er niet. Het beleid is gelukkig wel zo, dat men zoveel mogelijk iedereen een eigen kamer geeft. Hoewel er hier vijf vierpersoonskamers op deze gang te vinden zijn, wordt niet iedereen op ene kamer gepropt, maar krijgen de kamers elk één persoon gehuisvest. Dus heb ik een vierpersoonskamer voor mijzelf!

Eh... Ja, dit is dus echt de jeugdherberg hier!
Een mooie dag. Nu nog eten. De receptioniste duidt mij een prima Chinees restaurant aan; bij het groene apothekersbord moet ik de hoek om en dan zie ik Xanghai vanzelf wel. Dat blijkt prima te voldoen en binnen tien minuten kan ik de maaltijd bestellen. Ik loop er in ene keer recht naar toe. En lèkker dat je er kunt eten! Jaja, ik ben zeer tevreden…
Eens kijken of de Priolo, de Azorengoudvink, er morgen ook nog bij komt, dan kan ik woensdag en donderdag wat anders opzoeken. Ik mik op Sete Cidades en op Furnas. Of zou dat in één keer kunnen? Het ontbijt-van-het-hotel moet morgen maar vroeg geconsumeerd