Travelwire







Dag 17: Las Terrazos - Mariël - Havana

26 juli

Het helpt goed: er komt flink wat vuil uit m'n dubbele teen, die daarmee nog wel niet tot normale proporties is teruggekeerd, maar de druk is weg en de pijn is veel minder. Zo kan ik er wel op lopen en dat zal in Havana hard nodig zijn.
Het is vandaag de 'Dag van de Revolutie', een soort Koninginnedag, waarop het gewoonlijk veel drukker dan anders is in de stad. Zeker als Fidel er zijn toespraak houdt, dan wordt het volgens Carlos onmogelijk om nog onderdak te vinden. We horen van de boer dat Fidel zijn toespraak in een stad in het oosten van Cuba zal houden, dus dat valt dan mee. Maar ik vind het wel jammer dat ik niet even bij die toespraak aanwezig kan zijn. Het zou best wel wat zijn om dat nog net even meegemaakt te hebben.
We pakken voor de laatste keer de tenten in en gaan op weg naar Mariël, waar in 1980 veel bootvluchtelingen om politieke redenen vertrokken. Een eindeloze sliert vaartuigen verliet de haven. De overtocht was georganiseerd door de Amerikaanse en Cubaanse overheid. Heel anders was dat met een latere uittocht in 1994. Dat was om financiële redenen, omdat de Sovjet-Unie geen economische steun meer kon geven. De balseros vetrokken op goed geluk met hun vlotjes, maar het heeft velen het leven gekost. Zo werd bijvoorbeeld een jongetje van zes jaar, Elian Gonzalez, door de Amerikaanse kustwacht gered, terwijl zijn moeder, stiefvader en dertien andere vluchtelingen om het leven kwamen. Het kereltje werd vervolgens inzet van een felle politieke discussie, maar is ten langen leste toch teruggegaan naar zijn vader op Cuba.
Enfin, Mariël dus. Het is een lelijke industriestad en het hotel is vol. Carlos weet in Havana nog wel een casa particular. Dat zit ook vol, maar we krijgen een ander adres mee en daar kunnen we prima overnachten: ruime kamers met gezamenlijke douche-toiletruimte. De dames moeten echter met vier personen in één kamer en twee moeten er in de keuken liggen. Ze besluiten om met hun zessen in de kamer te gaan, wat bij deze temperaturen vast niet zo prettig zal zijn. Jan en ik liggen boven, bij een ventilator; de airco is stuk. Als we later terugkomen, is de ventilator ook stuk, omdat de stekker in het stopcontact voor 220 Volt is gestopt door de signora van het casa particular. Dat ding werkt echter op 110 Volt! Nu blijkt de airco het spontaan weer wel te doen, wat het echtpaar zeer verbaast. 't Zijn aardige mensen trouwens, pas getrouwd. Hij is 32 jaar en toen hij 19 was is hij in zijn been geschoten door de politie. Er was een ruzie, die op een schietpartij uitliep. Hij stond een eind verderop. De politie kwam en schoot op één van de schutters; mis. Maar hij werd door die kogel in zijn been geraakt. Een habbekrats schadevergoeding/smartengeld, maar de rest van z'n leven zit hij in een rolstoel. Ze zijn dolblij nu gasten in hun huis te hebben. Wittebroodsweken - kennen ze dat wel op Cuba? - of niet, daar zit voor hen een goede verdienste aan. Zeker nu ze morgen ook voor ons ontbijt mogen zorgen.

We lopen met Carlos door de oude stad. We zetten het busje neer bij het Capitool en gaan allereerst naar Tabakshuis Partagas. 'Real fabrica de tabacos', prijkt er op de gevel. Zijn ze dicht, geen rondleiding dus! Nou ja... Dan maar even rondneuzen in de winkel. Kijken-kijken, niet kopen. Maar niet iedereen kan zich inhouden. Cuba is het land van de sigaren, dus wil je daar ook thuis wat van laten zien, toch? De prijzen zijn in elk geval niet Cubaans.

Ook de Chinese wijk wordt bezocht, omdat hij daar een goed en redelijk goedkoop restaurant weet. Zo eten we dus rijst met ketjap en rundvlees, soep vooraf  een voortreffelijke maaltijd. Als we weer buiten komen, staat er aan de overkant in de schaduw een enorme rij mensen. Zij moeten op hun beurt wachten, er zijn nu wij weg zijn weer heel wat stoelen vrij in het restaurant, dus dat scheelt weer. Tja, zo gaat dat hier.

We bezoeken het Capitool. De groep gaat naar binnen, ik wil liever nog wat buiten fotograferen. Zeker als blijkt dat je alleen in de hal wat rond mag kijken. Weet ik veel... blijkt dat die hal wel de totale oppervlakte van het gebouw beslaat! Ze blijven dus erg lang binnen en ik besluit om maar eens een beetje rond te gaan lopen om wat foto's te maken. Als ze naar buiten komen, zie ik ze vanzelf wel.

Als het dan eindelijk zover is, wordt onder leiding van Carlos een medewerker van Partagas opgezocht. Hij verkoopt sigaren aan huis. Heel goed, maar wat gaat dat kosten? Het blijkt dat iedereen wel één of twee sigaren wil kopen. Hij verkoopt 'Romeo y Julieta' voor CP 20,- per doos van tien sigaren. We nemen twee dozen mee. Als de koop gesloten is, wijs ik op een mooie doos Montecristo's. De prijs daarvan is CP 50,-. Ik bied CP 25,- en de sigarenbaas wordt boos: "No banana cigars! Good quality!" In de fabriek gaan ze voor 500 euro weg. Ja, maar hoe weet ik dat? Ik heb geen verstand van sigaren, vind ze wel heel verleidelijk. Vijfentwintig zeer grote sigaren, met een lekker geurtje. De prijs zakt al naar 40, maar ik houd vast aan 25. Hij zakt naar 35, ik stijg 'uit beleefdheid' nog naar CP 30,- (26,50 euro) en tot m'n verbazing wordt dat bod geaccepteerd. Nou ja, dan moet je het bod gestand doen ook; afwachten maar of het echte Montecristo's zijn.

Naschrift: het bleken inderdaad echte Montecristo's te zijn. Deze sigaren zijn later voor 200 euro verkocht. Had ik dat geweten, dan had de man heel wat meer verdiend. Ik ook.

De oude stad is erg mooi, veel mooier dan ik gedacht had. Er wordt bovendien druk gerenoveerd. Af en toe kom je een bedelaar tegen en ik krijg regelmatig opmerkingen over m'n lengte. Maar ze blijven gewoonlijk op afstand of zijn gewoon vriendelijk. Reisgenoten die achter mij lopen horen en zien er meer over dan ik zelf. Af en toe wordt er ook gevraagd of ik uit Holland kom, als je vraagt waarom ze dat denken, dan antwoordt men dat alleen Hollanders zo lang kunnen zijn. Ja, dat klopt wel een beetje.

We eten brood, gaan terug naar de casa en houden avondsluiting. In onze koele kamer drinken we nog een laatste Cuba Libre van het laatste restje rum, waarna het bed weldadig aandoet na alle harde nachten op de grond. Het matras buigt echter door, dus om nou te zeggen dat ik echt beter slaap dan andere keren - nee. Maar ik lig wel lekker zo.