Travelwire







Dag 18: Havana

27 juli

We slapen uit tot 9.15 uur. Dan zijn de dames klaar met douchen. Terwijl zij aan het voortreffelijke ontbijt gaan, neem ik een heerlijke warme douche. Daarna is het de beurt van Jan; als hij zich ook afgeschrobt heeft, mogen wij aan het ontbijt. Dat smaakt: gebakken ei, brood, sap van geperste mango's, stukjes ananas en papaya, banaan, koffie... Intussen arriveert ook Carlos.

Na het ontbijt pakken we onze tassen in en zetten ze klaar in de hal. Vanmiddag komen we ze ophalen. Deze laatste dag brengen we door in de oude wijk van Havana, waar we met gemak vanuit ons 'casa' naar toe kunnen lopen. Onderweg komen we een fotosessie tegen met jonge meisjes, die erg feestelijk gekleed zijn. Het is een gewoonte in Cuba, dat meisjes van 15 jaar alvast een soort trouwfoto laten maken. Ze huren een trouw- of baljurk, smeren de nodige plamuur op het gezicht en laten een fotograaf aanrukken om het resultaat vast te leggen.

Een vader en zusje zijn trotse toeschouwers

Op de toeristenmarkt kan ieder de hoognodige prullaria aanschaffen. Ik doe er niet aan mee. Het is altijd wel leuk om te zien hoe Jan dat aanpakt. Hij moet uiteraard zijn kinderen schadeloos stellen voor het missen van hun papa, dus is hij op zoek naar houten oldtimers en muziekinstrumenten. Bewonderen, prijs vragen, twijfelen, lagere prijs noemen. Nogmaals de prijs noemen en weglopen. Het helpt niet, men hanteert zo te zien vrij strikte prijzen. Natuurlijk krijg je er met fiks onderhandelen nog wel wat vanaf. Jan gaat na driekwart marktterrein verder met een tas vol gewenst materiaal.

Daarna wordt er een telefoontje naar Holland gepleegd, waar alles nog in orde is. Bij de telefoonkeet weet iemand mij precies te vertellen dat Rotterdam niet meer de grootste haven ter wereld is. Maar toch alle lof voor het jarenlang bezetten van deze positie. Ik vraag me af hoe iemand aan zulke redelijk gedetailleerde informatie komt, Holland stelt voor Cuba toch immers niks voor in het internationale spectrum? Als ze iets dergelijks bij elke toerist moeten kunnen vertellen, dan moeten ze toch over behoorlijk veel parate kennis van actuele informatie beschikken.

Eťn van de vele burgerpaleizen van Havana, met prachtige binnenplaats.

Inmiddels zijn de dames ook weer terug, maar zij vinden dat ze te weinig tijd hebben gehad voor het doen van inkopen en vragen om een extra termijn. Dat kan, intussen gaan wij naar het politiebureau om aangifte te doen van oplichting, in verband met de mislukte autohuur aan het begin van de reis. Dit aangifteformulier hebben we nodig voor de verzekering. Op het politiebureau wil men ons niet helpen, omdat het in een andere wijk gebeurd is. We moeten dus naar de wijk waar het verhuurbedrijf staat. Dat kan pas, als iedereen terug is. We pikken de kooplustige vrouwen op en zoeken het politiebureau in de juiste wijk op. Daar worden we goed en doeltreffend geholpen. Aan het eind geeft Jan CP 3,00 voor de behulpzame agent, die geen smeergeld nodig had om goed te werken, maar een leuke fooi niet afwijst. Volgens Carlos verdienen Cubaanse agenten niet veel, terwijl ze er wel hard voor moeten werken.

Bij het Amerikaanse consulaat staan vriendelijke reclameborden!

Nu dit geregeld is, gaan we langs bij de buurtsuper, waar we goedkoop rum kunnen inslaan. In de verwachting dat het op het vliegveld veel duurder zal zijn (wat overal het geval is, maar op Cuba niet, zo blijkt later), koop ik vier flessen met in totaal 3,4 liter van dat spul. Altijd goed om door frisdrank of cakemix te mengen! De kassadame denkt me voor ruim CP 3,00 op te lichten, maar ik kan goed genoeg hoofdrekenen. Haar rekenmachine werkt prima, maar ze moet nog wel leren de goede getallen in te voeren. Met een papiertje laat ik haar zien wat er fout gaat en dan hoeft het niet meer: ik krijg gelijk en neem voor CP 22,40 aan sterke drank mee.
Een klein eindje verder laden we onze rugzakken in, na nog even van het toilet gebruik te hebben gemaakt. De laatste tocht door Havana gaat beginnen. Dit was het weer. We nemen afscheid van de oldtimers en oude Nederlandse bussen, worden netjes voor de deur van de vertrekhal geparkeerd. Maar Carlos mag nog niet weg. Allereerst leest Jan een gedeelte uit de Bijbel en besluit hij de rondreis met dankgebed. Daarna wordt Carlos overladen met allerlei spullen die wij niet meer nodig hebben, maar die hij vast heel goed zal kunnen gebruiken. Een financiŽle ondersteuning wil hij verbluft afwijzen, maar dat gaat natuurlijk niet door. We weten inmiddels allemaal hoe moeilijk het is om aan goede spullen en etenswaren te komen en met buitenlandse deviezen is dat een heel stuk gemakkelijker. Carlos heeft ons zo goed geholpen en door hem is onze reis goedkoper uitgevallen dan eerdere Cubareizen die groepen van Avanta maakten - hij heeft het gewoon verdiend. Ondanks de oplichting kan Jan ons allemaal 20 euro teruggeven! Terwijl dat toch een schadepost van zo'n 145 euro per persoon was. Verbijsterend...

Carlos gaat de bus wegzetten, wij lopen intussen naar de incheckbalie. Het duurt daar erg lang, dus neemt Carlos tenslotte toch maar afscheid. De spullen gaan op de transportband, wij gaan door de douane en hangen bij de gate rond.
Om 22.52 uur komen we los van de grond.