Travelwire






Dag 6b: Persepolis - Shiraz

Woensdag 6 juli – vervolg

Daarna gaan we naar Persepolis. Indrukwekkend. Je komt aanlopen over een brede laan. Die loopt uit op een 18 meter hoge muur, met daarin twee trappen, die vanuit hetzelfde punt starten. De ene gaat naar links, de andere naar rechts. Ze lopen echter allebei omhoog en het maakt verder niet uit of je linksom of rechtsom gaat. Nu staan we op het plateau, dat al voor de tijd van Darius een plateau was. Maar het was niet overal even vlak, dus hebben ze de zaak eerst geëgaliseerd. Vervolgens komen we bij de Poort van Alle Landen, direct tegenover de trap. We lopen langs de audiëntiezaal (de Apadana) en de paleizen van de elkaar opvolgende vorsten Darius, Artaxerxes en Xerxes. De opslagruimten, schatkamers, de troonzaal - ongelofelijk, wat moet het ooit een complex geweest zijn! Er is 150 jaar over gebouwd en voordat de bouw begon, waren alle plannen al minutieus uitgewerkt. Maar nu ligt het allemaal in puin. Alexander de Grote heeft het in 330 voor Christus grondig vernield, naar men zegt uit wraak voor de verwoesting van de tempels van Athene door de Perzen.

Veel reliefs zijn juist daardoor bewaard gebleven, ze kwamen onder een laag puin te liggen en werden zo voor verdere beschadigingen bewaard. Het zand, dat tijdens zandstormen eeuwenlang schuurde langs delen die boven het maaiveld kwamen, bereikte deze prachtige beeldhouwwerken niet. De plunderende bevolking, die dikwijls hun steentje wegdroegen voor de bouw van eigen woningen, deed geen moeite om ze te pakken te krijgen - er was immers genoeg? Aardbevingen richtten bovengronds schade aan, maar wat onder het puin bedolven was, bleef veilig. Zo kon het gebeuren, dat archeologen in de jaren '30 van de vorige eeuw een rijk werkterrein vonden. En ze hebben hun best gedaan. Wat is er nog veel te zien! De trappen van de Apadana laten de volkeren zien, die hun 'geschenken' komen brengen aan de Perzische vorst. Door hun klederdracht, uiterlijk en geschenken is elk van deze volken te achterhalen!

Van bovenaf laat het zich daarna nog weer wat beter bekijken, qua overzicht dan. Er is in de bergwand een graf uitgehakt, dat met enig klimwerk te bereiken is. Het behoort toe aan Artaxerxes II.

Cornelis de Bruyn bezocht Persepolis in 1704-1705. Hij maakte de eerste betrouwbare wetenschappelijke tekeningen van de Persepolis in Europa openbaar.
Iemand vertelt ons veel over de situatie in Iran. Hij heeft bijzonder interessante verhalen. Onder andere dat alles wat legaal niet verkrijgbaar zou mogen zijn, overal altijd gewoon verkrijgbaar is. Sterke drank bijvoorbeeld. Stiekem gaat het volk gewoon d'r eigen gangetje. Maar het moet wel stiekem blijven. Verder wordt er veel geld over de balk gegooid om een groot leger in stand te houden. Maar, mocht Amerika aanvallen, dan staat het hele volk te juichen en de soldaten geven zich snel en graag over. In één dag hebben ze heel Iran veroverd, zo meent hij. Intussen vreest hij dat Amerika niet komt, en dat het op een burgeroorlog zal uitlopen. “Ahmadinejad is op een wonderlijke manier zomaar ineens president geworden. Snappen jullie dat? Nou, ìk snap het wèl!”, zegt hij.

We rijden terug met een taxi. In Shiraz pakken we lijnbussen om diverse dingen te bezichtigen. Twee mooie tuinen ter nagedachtenis aan Iraanse dichters (Saädi en Hafez) en de Spiegeltjesmoskee. Dan zit ik er volledig doorheen, het lijkt wel of ik bevangen ben geraakt van de hitte in Persepolis. Het is inmiddels aan het einde van de middag. Ik pak een taxi terug naar het hotel, waar ik verder op de hotelkamer blijf om een beetje bij te komen. Dat lukt gelukkig goed. De groep bezoekt de Martelarenmoskee, maar wordt weggestuurd. Het eten sla ik dit keer over. Daardoor mis ik ook het geldwisselen, waarbij het altijd leuk is om de enorme pakken met geld te bewonderen - je bent in ene keer multimiljonair. Helaas was er wat volk in de buurt dat dat ook graag wilde worden, dus werd de groep in de gaten gehouden, tot in het restaurant aan toe. Toen ze er uit kwamen, werden ze gevolg. René en Jan hadden nog wat te regelen, Jaap liep met het vrouwvolk terug naar het hotel. Een mannetje probeerde één van de dames te laten struikelen om zo een tas mee te kapen. Gelukkig lukte dat niet. Zonder verdere schade werd het hotel bereikt, waar men nogal ontdaan naar boven kwam. Jammer als zulke dingen gebeuren, je doet er niks tegen - zodra je het hotel binnengaat, zijn zulke kereltjes verdwenen.