Travelwire






Dag 11b: Esfahan

Maandag 11 juli - vervolg

Na een pauze van ruim drie uur keren we terug op het grote centrale plein. De fonteinen spuiten fris en vrolijk hun waterstralen omhoog, maar het plein zindert in de hitte. We zoeken dekking voor de zonnestralen in de donkere ingewanden van de Lotfollah Moskee. Een meesterstuk van islamitische architectuur, vol versieringen. Er is 18 jaar over gebouwd, dat kan je je wel voorstellen ook. Wat een mozaïeken! In 1619 was de moskee af en het gloednieuwe bouwwerk zal in die tijd al Hollanders onder z’n bewonderaars hebben gehad, vermoed ik. Vier jaar later kreeg onze Verenigde Oostindische Compagnie in Esfahan namelijk een handelskantoor, met zijde als hoofdproduct. Maar dat terzijde.

Mohammed Reza Isfahani was de ontwerper en bouwheer van dit prachtgebouw, dat Shah Abbas de Eerste besteld had. Een zeker archeoloog verklaarde: “Het is moeilijk te geloven dat dit gebouw door mensen gemaakt is.” Sheikh Lotfollah was een van de grote autoriteiten van de Shia. Hij was afkomstig uit Meis, een dorpje in het hedendaagse Libanon, en verbleef op uitnodiging van Shah Abbas I in Isfahan. Hij stond bij de Shah blijkbaar in een goed blaadje: om hem te eren is de moskee naar hem vernoemd.

De Imam Moskee volgt en laat in de middag lopen we het Ali Qapu Paleis binnen. Enkele trappen voeren ons op een bovenverdieping, vanwaar je een mooi uitzicht hebt over het plein. Je kan zelfs over de daken van de stad heenkijken, al is het maar net aan. In de mistige verte zie je wat heuvels.

Een tapijt. Ja, een vriendelijke meneer, zo glad als boter, heeft wel wat voor ons. De prijzen zijn echter nogal stevig. We testen zijn geduld en vooral Heintje weet hem flink te tarten. Veel heeft het hem niet opgeleverd.

Aan hetzelfde plein wordt een restaurant opgezocht, waar we een bord met rijst, een vleesspies, tomaat, komkommer, groenten en de gebruikelijke platte koeken krijgen. De rest van de avond is het goed toeven op het grote plein, dat inmiddels weer is volgestroomd met Iraniërs.