Travelwire






Dag 12: Esfahan

Dinsdag 12 juli

Vandaag hebben we nog een laatste dag in Esfahan. We bezoeken 's morgens eerst het Chehelsotoon Paleis, dat we steeds gepasseerd zijn als we op weg waren naar het Imamplein. Het blijkt net als de Lotfollahmoskee en veel andere grootse bouwwerken in deze stad gebouwd te zijn rond 1600. Het Veertig Pilaren Paleis was bedoeld om buitenlandse gasten te ontvangen en is genoemd naar de twintig pilaren, die het dak van dit gebouw dragen. Ze spiegelen zich in het water van de langgerekte vijver, zodat er veertig pilaren te zien zijn. De pilaren zijn meer dan 40 meter hoog. Het getal 40 neemt een belangrijke plaats in, wanneer we de architectuur van het paleis nader zouden bestuderen. Maar dat doen we niet, want het heeft onze interesse niet.

Als we naar binnen gaan, blijkt dat je er de flitser niet mag gebruiken. Een bekend fenomeen, want het vele flitslicht zou de bonte muurschilderingen aantasten. Dat betekent dat het erg lastig wordt om de boel goed vast te leggen. Natuurlijk probeer ik dat wel, maar veel foto's zijn niet scherp genoeg of te donker. Het paleis is een bezoek desondanks echt wel waard. De muurschilderen laten taferelen zien van oorlog en vrede in een 17e eeuws Perzië. De pilaren in de troonzaal waren vroeger ingelegd met spiegeltjes, zodat het leek of het dak ergens in de lucht zweefde. Nu zijn die spiegeltjes verdwenen en ik denk dat ik dat niet jammer vind, gezien de ervaring in de spiegeltjesmoskee van Shiraz. In vitrines staan wat belangrijke zaken tentoongesteld, zoals bijvoorbeeld een met zilver belegde hoed van Sheikh Safi-eddin Ardabili uit de 13e eeuw. Op zich niet zo belangrijk, maar kom bij ons maar eens om kledingstukken uit die tijd...

De brug: een andere niet te missen toeristenattractie. We moeten naar de Si-o-seh Pol (“Brug van de 33 bogen”) over de rivier de Zayanderud, een voetgangersbrug van ongeveer 300 meter lang en 14 meter breed. Het is te raden wanneer deze brug gebouwd is: in de tijd van Shah Abbas (1602) natuurlijk! Een Engelsman die in 1823 de brug gebruikte, vond de oorspronkelijk aanwezige fresco's immoreel. Voor het huidige bewind van Iran is dat echter geen probleem: de muurschilderingen zijn al heel lang verdwenen.

De waterstand is niet hoog, dus nemen heel veel mensen, waaronder zelfs een fietser, de route door het water. Natte voeten zullen niet zo deren in dit klimaat. Een Kleine Zilverreiger fourageert onder aan de brug en even verderop vliegt een Kwak rond, de snavel open vanwege de hitte. Een andere vogel staat op een verkeersbord, midden in het water.

In Esfahan zijn veel Armeniërs en de stad telt 13 kerken, waarvan de Vank-kerk ('kathedraal' is mij te groots uitgedrukt) de bekendste is. Tot slot komt deze Armeense kerk aan de beurt, maar die is en blijft gesloten. Vandaag komt er in ieder geval niks van en dus is een bezoek voor ons niet meer mogelijk. Maar we hebben zondag gelukkig al een kijkje in de Mariakerk genomen. Beladen met fruit verlaten we de Armeense wijk en daar blijft het voor vandaag bij.